MENU
Frąckowiak & Jankowski Frąckowiak & Jankowski

Zapraszamy
do współpracy!

Kancelarie Prawne tworzą:
  • Adwokat dr Kamil Frąckowiak
  • Radca prawny dr Hanna Frąckowiak
  • Radca prawny Piotr Jankowski

Standardem w naszej pracy jest profesjonalizm, rzetelność, terminowość i punktualność.

Wszystkie sprawy traktujemy indywidualnie, a naszym Klientom zapewniamy dyskrecję, poczucie bezpieczeństwa oraz dbałość o ich interesy.

Zapoznaj się z ofertą Szczegółowa oferta

Aktualności i publikacje

06.12.2018 | Kategoria: Aktualności

Monografia adw. Kamila Frąckowiaka „Nielegalny e-hazard. Studium prawnokarne i kryminologiczne”

Z przyjemnością informujemy o kolejnej publikacji prawnika z naszej kancelarii.

W ostatnim czasie – nakładem wydawnictwa ELSet w Olsztynie – ukazała się monografia naukowa „Nielegalny e-hazard. Studium prawnokarne i kryminologiczne”, autorstwa dra Kamila Frąckowiaka. Podstawowym celem badawczym pracy jest przedstawienie problematyki kryminalizacji nielegalnego e-hazardu w polskim prawie karnym (skarbowym) oraz ocena rozwiązań karnoprawnych służących zwalczaniu zagrożeń związanych z e-hazardem. Eksploracja tego problemu badawczego wymagała w szczególności dokonania karnoprawnej analizy czynów zabronionych, które kryminalizują zachowania związane z organizacją i uczestnictwem w nielegalnym e-hazardzie na gruncie prawa karnego skarbowego, prawa karnego i prawa wykroczeń oraz oceny środków karnych służących zwalczaniu tego fenomenu. W systemie prawa polskiego zachowania godzące w zasady organizacji i uczestnictwa w grach hazardowych penalizowane są głównie na gruncie prawa karnego skarbowego. Z tych względów znaczna część opracowania poświęcona jest regulacjom właściwym dla kodeksu karnego skarbowego. W konsekwencji w monografii jedynie fragmentarycznie poruszane są zagadnienia dotyczące e-hazardu na płaszczyźnie prawa karnego sensu largo, czyli tylko w tym zakresie, w którym stanowią reakcję karnoprawną na nielegalny e-hazard w postaci przestępstwa oszustwa czy oszustwa komputerowego związanego z organizowaniem lub uczestnictwem w grach e-hazardowych. Z racji blankietowego charakteru przestępstw i wykroczeń skarbowych przeciwko organizacji gier hazardowych uregulowanych w kodeksie karnym skarbowym, koniecznym stało się omówienie odpowiednich przepisów ustawy o grach hazardowych z 2009 r., które stanowią dla nich bazę merytoryczną.

Przedstawiając tematykę nielegalnego e-hazardu, nie sposób również „uciec” od jej aspektu kryminologicznego. Kryminologia, która bada etiologię i fenomenologię zjawisk przestępczych stanowi naturalną podbudowę dla kryminalizacji. Monografia ma zatem za zadanie dostarczyć informacji, poza zagadnieniami definicyjnymi, na temat historii oraz symptomatologii nielegalnego hazardu, w tym w jego wersji elektronicznej, a także zagrożeń z nim związanych. Jedynie bowiem po przedstawieniu wskazanych zagadnień związanych z nielegalnym e-hazardem można stwierdzić, czy zakres kryminalizacji jest właściwy i nie pozostawia luk, które mogą zostać wykorzystane przez przestępców do uniknięcia odpowiedzialności karnej, a także wskazać na organizacyjne formy zwalczania fenomenu.

Dla realizacji zakreślonego powyżej celu badawczego monografię pod tytułem „Nielegalny e-hazard. Studium prawnokarne i kryminologiczne” podzielono na osiem rozdziałów, które obejmują: rozdział I – „Zjawisko nielegalnego e-hazardu”, rozdział II – „E-hazard jako zagrożenie dla interesu publicznego w perspektywie europejskiej”; rozdział III – „Modele regulacji rynku e-hazardowego”; rozdział IV – „Kryminalizacja nielegalnego e-hazardu”; rozdział V – „Przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe przeciwko organizacji gier hazardowych w kontekście nielegalnego e-hazardu”; rozdział VI – „Przestępstwa i wykroczenia powszechne przeciwko mieniu w kontekście nielegalnego e-hazardu”; rozdział VII – „Środki reakcji karnoprawnej związane z e-hazardowymi czynami zabronionymi”; rozdział VIII – „Sankcje w ramach nadzoru administracyjnego w ustawie o grach hazardowych”. W zakończeniu monografii dokonano przedstawienia wniosków końcowych.

17.01.2018 | Kategoria: Publikacje

Definicja „pacjenta”

Zgodnie z definicją, przyjętą w art. 3 ust. 1 pkt 4 PrPacjU, pacjentem jest osoba zwracająca się o udzielenie świadczeń zdrowotnych lub korzystająca ze świadczeń zdrowotnych udzielanych przez podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych lub przez osobę wykonującą zawód medyczny. Ustawodawca wskazał co najmniej dwie sytuacje, w których dana osoba jest pacjentem: gdy udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej jest efektem jego inicjatywy („zwraca się”) i gdy takiej inicjatywy nie wymaga się („korzysta”, np. będąc osobą nieprzytomną)[1].

17.01.2018 | Kategoria: Publikacje

Udzielanie pacjentowi informacji i zgoda na leczenie

Obowiązek udzielenia informacji o stanie zdrowia

Z ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz.U.2017.125 t.j. z dnia 2017.01.19) wynika, że lekarz ma obowiązek udzielać pacjentowi lub jego ustawowemu przedstawicielowi przystępnej informacji o jego stanie zdrowia, rozpoznaniu, proponowanych oraz możliwych metodach diagnostycznych, leczniczych, dających się przewidzieć następstwach ich zastosowania albo zaniechania, wynikach leczenia oraz rokowaniu. Informacji tej lekarz może udzielać również innym osobom pod warunkiem, że zgodę na to wyrazi pacjent lub jego przedstawiciel ustawowy. Obowiązek lekarza co do udzielania informacji dotyczy także pacjentów, którzy ukończyli 16 lat.

Jeżeli natomiast pacjent nie ukończył 16 lat lub jest nieprzytomny bądź niezdolny do zrozumienia znaczenia informacji, lekarz udziela informacji osobie bliskiej, tzn. małżonkowi, krewnemu lub powinowatemu do drugiego stopnia w linii prostej (rodzice, dziadkowie, dzieci, wnuki, teściowie), przedstawicielowi ustawowemu, osobie pozostającej we wspólnym pożyciu (partner/partnerka) lub osobie wskazanej przez pacjenta (art. 31 u.z.l.). Prawo do informacji definiuje również przepis art. 9 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (u.p.p.).

Zgoda pacjenta na przeprowadzenie badań

Co do zasady lekarz może przeprowadzić badanie lub udzielić innych świadczeń zdrowotnych po wyrażeniu zgody przez pacjenta. Jeżeli pacjent jest małoletni lub niezdolny do świadomego wyrażenia zgody, wymagana jest zgoda jego przedstawiciela ustawowego, a gdy pacjent nie ma przedstawiciela ustawowego lub porozumienie się z nim jest niemożliwe – zezwolenie sądu opiekuńczego.

Jeżeli jednak zachodzi potrzeba przeprowadzenia badania osoby małoletniej lub niezdolnej do świadomego wyrażenia zgody, zgodę na przeprowadzenie badania może wyrazić także opiekun faktyczny, tj. osoba sprawująca, bez obowiązku ustawowego, stałą opiekę nad pacjentem, który ze względu na wiek, stan zdrowia albo stan psychiczny opieki takiej wymaga.

W przypadku osoby całkowicie ubezwłasnowolnionej zgodę wyraża przedstawiciel ustawowy tej osoby. Jeżeli osoba taka jest w stanie z rozeznaniem wypowiedzieć opinię w sprawie badania, konieczne jest ponadto uzyskanie zgody tej osoby.

Jeżeli pacjent ukończył 16 lat, wymagana jest także jego zgoda.

Jeżeli jednak małoletni, który ukończył 16 lat, osoba ubezwłasnowolniona albo pacjent chory psychicznie lub upośledzony umysłowo, lecz dysponujący dostatecznym rozeznaniem, sprzeciwia się czynnościom medycznym, poza zgodą jego przedstawiciela ustawowego lub opiekuna faktycznego albo w przypadku niewyrażenia przez nich zgody wymagane jest zezwolenie sądu opiekuńczego, miejsca udzielenia zgody na wykonanie czynności medycznej.

Zgoda osób wymienionych powyżej może być wyrażona ustnie albo nawet poprzez takie ich zachowanie, które w sposób niebudzący wątpliwości wskazuje na wolę poddania się proponowanym przez lekarza czynnościom medycznym (art. 32 u.z.l.)

Kwestię zgody na udzielanie świadczeń zdrowotnych porusza również przepis art. 16-17 u.p.p.

Badania i świadczenia zdrowotne bez zgody pacjenta

Pamiętać jednak należy, że lekarz ma prawo wykonać badanie lub udzielić pacjentowi innego świadczenia zdrowotnego bez jego zgody, jeżeli wymaga on niezwłocznej pomocy lekarskiej, a ze względu na stan zdrowia lub wiek nie może wyrazić zgody i nie ma możliwości porozumienia się z jego przedstawicielem ustawowym lub opiekunem faktycznym. W takiej sytuacji decyzję o podjęciu czynności medycznych lekarz powinien w miarę możliwości skonsultować z innym lekarzem oraz odnotować to w dokumentacji medycznej pacjenta (art. 33 u.z.l.).

Leczenie stwarzające podwyższone ryzyko dla pacjenta

Lekarz może wykonać zabieg operacyjny albo zastosować metodę leczenia lub diagnostyki stwarzającą podwyższone ryzyko dla pacjenta, po uzyskaniu jego pisemnej zgody. Przed wyrażeniem zgody przez pacjenta lekarz ma obowiązek udzielenia mu przystępnej informacji o jego stanie zdrowia, rozpoznaniu, proponowanych oraz możliwych metodach diagnostycznych, leczniczych, dających się przewidzieć następstwach ich zastosowania albo zaniechania, wynikach leczenia oraz rokowaniu.

Lekarz może wykonać zabieg lub zastosować metodę leczenia lub diagnostyki wobec pacjenta małoletniego, ubezwłasnowolnionego bądź niezdolnego do świadomego wyrażenia pisemnej zgody, po uzyskaniu zgody jego przedstawiciela ustawowego, a gdy pacjent nie ma przedstawiciela lub gdy porozumienie się z nim jest niemożliwe – po uzyskaniu zezwolenia sądu opiekuńczego. Jeżeli jednak pacjent ukończył 16 lat, wymagana jest także jego pisemna zgoda.

Jeżeli jednak przedstawiciel ustawowy pacjenta małoletniego, ubezwłasnowolnionego bądź niezdolnego do świadomego wyrażenia zgody nie zgadza się na wykonanie przez lekarza czynności niezbędnych dla usunięcia niebezpieczeństwa utraty przez pacjenta życia lub ciężkiego uszkodzenia ciała bądź ciężkiego rozstroju zdrowia, lekarz może wykonać takie czynności po uzyskaniu zgody sądu opiekuńczego.

Lekarz może wykonać zabieg operacyjny albo zastosować metodę leczenia lub diagnostyki stwarzającą podwyższone ryzyko dla pacjenta bez zgody przedstawiciela ustawowego pacjenta bądź zgody właściwego sądu opiekuńczego, gdy zwłoka spowodowana postępowaniem w sprawie uzyskania zgody groziłaby pacjentowi niebezpieczeństwem utraty życia, ciężkiego uszkodzenia ciała lub ciężkiego rozstroju zdrowia. W takim przypadku lekarz ma obowiązek, o ile jest to możliwe, zasięgnąć opinii drugiego lekarza, w miarę możliwości tej samej specjalności. O wykonywanych czynnościach lekarz niezwłocznie zawiadamia przedstawiciela ustawowego, opiekuna faktycznego lub sąd opiekuńczy (art. 34 u.z.l i art. 18 u.p.p.)

Jak pracujemy?

Na terenie całej Rzeczpospolitej Polskiej w języku polskim i angielskim.

Mamy doświadczenie w występowaniu w postępowaniach sądowych i administracyjnych.

Prowadzimy sprawy klientów indywidualnych i instytucjonalnych. Świadczymy kompleksową obsługę prawną podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. Nie mamy sztywnych godzin pracy, zatem nasi klienci są pewni, że pomagający im prawnik zawsze będzie do ich dyspozycji.

Oferujemy usługi prawnicze również drogą telefoniczną oraz online.

Prowadzimy szkolenia z różnych dziedzin prawa.

Nie świadczymy usług najtaniej, ani najszybciej. Podstawowym celem kancelarii jest bowiem zapewnienie klientom profesjonalnej i kompleksowej pomocy prawnej.

Kilka słów o nas

Działalność kancelarii została zapoczątkowana w 2010 r. przez adwokata dra n. prawn. Kamila Frąckowiaka. 

W 2012 r. do zespołu kancelarii dołączyła radca prawny dr n. prawn. Hanna Frąckowiak, następnie zaś radca prawny Piotr Jankowski.

W 2012 r. dr K. Frąckowiak został wybrany „Prawnikiem Roku 2011 Województwa Warmińsko-Mazurskiego” organizowanego w ramach plebiscytu „Prawnik Roku” przez portal „skutecznyadwokat.pl” we współpracy z Wolters Kluwer Polska.

Kancelarie korzystają również z pomocy of counsel dr n. prawn. Anny Franusz.

Siedziba kancelarii znajduje się w Olsztynie, w województwie warmińsko-mazurskim.

W prowadzonych przez nas sprawach korzystamy z usług branżowych specjalistów, w tym lekarzy, doradców podatkowych i rzeczoznawców majątkowych. Współpracujemy także z wieloma renomowanymi Kancelariami. Na terenie województwa pomorskiego współpracujemy z Kancelarią Adwokata Pawła Świdra. Więcej o Kancelarii.